Welkom op Kathelijne.com!
Op deze website lees je meer over mijn belevenissen in Afrika. Voor vrijwilligerswerk woon ik tijdelijk in Senegal bij een Senegalees gastgezin.

Onze straat
Voor het internetcafé
De familie

Afscheid nemen van Esther. Zij heeft ondertussen het gezin al verlaten. Ze gaat samen met haar vader rondreizen door Mali. Na tien weken 24 uur per dag zeven dagen per week samen door te brengen is het wel weer even stil op onze kamer, al lopen de kinderen wel de hele dag in en uit. Zeven uur lang praten terwijl we achterin een kofferbak hingen in de zogenaamde septplace (auto voor zeven passagiers), samen onze frustraties over de moeilijke dingen hier delen en daar heel veel om lachen, we denken ondertussen vaak hetzelfde op hetzelfde moment en vertellen elkaar ‘s morgens dat we die nacht hetzelfde gedroomd hebben.

Afscheid nemen van het gezin, het huis, de avonden buiten kletsen met de vaste klanten van het internetcafé. Onze wijk, onze supermarkt, de fruitkraampjes en de geweldige broodjes met appel bij onze vaste bakker. En zelfs het drukke centrum van Dakar met veel te veel files de hele dag door, de mannen die de hele dag “Oohoh, Toubab, les deux gazelles, ma soeur, madame Dakar en la plus belle” roepen. Tja, en zelfs de stroom- en waterstoringen hebben wel iets. In Nederland kennen we de blijdschap niet van het moment dat er weer stroom of water is.

Maar dat afscheid nemen is niet voor niks. Na ruim tien weken mag ik Rob zondag eindelijk van het vliegveld ophalen. We gaan een week rondtrekken door de Saloum (dan heb ik echt alles behalve de woestijn in Senegal gezien) om daarna nog een paar daagjes in een hotel met zwembad en strand te eindigen. Op 27 augustus komen we Esther, Rob en ik met een veel te grote lading souveniers terug naar Nederland.

Nu het er bijna opzit wil ik jullie bedanken voor alle leuke mailtjes, verhalen, foto’s en telefoontjes uit Nederland. Door die verhalen was Nederland af en toe heerlijk dichtbij als Senegal me even te veel werd. En dat maakt het terugkomen over een paar weken ook een stuk leuker!

Groetjes, Kathelijne

Vissers op het strand
Krokodillen aaien!
Verse Mango’s van de bomen eten
Iles des Oiseaux (ofwel de vogeleilanden)
Affiniam
De Wilis

En vanuit Dakar weer een weekje er tussenuit. Ik moet eerlijk toegeven dat ik deze keer wel wat zenuwachtig was voor onze reis, omdat we met de pas vernieuwde boot Wilis de oceaan op gingen. Wilis vervangt de Joola, de boot waarmee vier jaar geleden 1800 mensen verdronken. Gelukkig zag Wilis er erg goed uit. Na 16 uur kwamen we aan in Ziguinchor, de hoofdstad van de Casamance. De mooiste streek van Senegal volgens iedere Senegalees. Het is hier groen vanwege de regen, de natuur is prachtig en de mensen zijn hier relaxt. Vanuit hier hebben we een dagtocht per prauw gemaakt om vogels te bekijken en het dorpje Affiniam te bezoeken.

Omdat we nauwelijks geslapen hadden reisden we daarna door naar Kafountine, waar het strand op ons wachtte. Helaas met het strand de Senegalese mannen die uiteraard met ons wilden praten. En je kunt veel over de mannen hier zeggen, maar vasthoudendheid is toch hun sterkte kwaliteit. Helaas voor ons, we waren nog meer uitgeput toen we hier weggingen.

Op naar Gambia! Er had al een belletje moeten gaan rinkelen toen we hoorden dat daar geen auto’s naartoe gingen, maar alleen car rapides (busjes). De weg was namelijk onverhard. En in het regenseizoen zorgt dat voor nog meer verrassingen. Na vijf minuten weken we af van de rechtstreekse route, althans dat maakten we op uit het gebrom van de mensen om ons heen. We moesten in the middle of nowhere nog zo’n 150 kilo mango’s ophalen die op het dak, naast de mand met kippen, werden gelegd. Uiteraard kon onze rapide car dat niet meer zo rapide aan, dus kwamen we vast te zitten. Ik sta er iedere keer weer van te kijken hoe inventief de Senegalezen zijn. Met stokken en het uitgraven van banden komen ze een heel eind. Na anderhalf uur vertrokken we dus echt richting Gambia. Toen de koppeling niet meer werkte en de motor halverwege uitviel keek niemand vreemd op. Een pakje waspoeder en wat water onder de motorkap en we gingen weer verder. Voor ons is het onderweg zijn altijd een belevenis. We houden er de leukste herinneringen aan over.

In Gambia vonden we uiteindelijk een appartementje in het toeristische Bakau, vlakbij de hoofdstad Banjul. Gambia is een rustiger land dan Senegal, het is er schoner en de wegen zien er goed uit. Verder is het veel meer op toerisme gericht. Je vindt er af en toe een eettentje dus uren zoeken naar eten, zoals we in Senegal vaak hebben meegemaakt, is er hier niet bij. In Gambia hebben we een heilige krokodillenpoel bezocht. Deze ‘visetende’ krokodillen waren niet gevaarlijk, dus we hebben er maar een aaitje op gewaagd. Daarnaast zijn we er ondertussen ook achter dat Nederlandse meiden makkelijk ieder resort binnen kunnen lopen om te vragen of het mogelijk is er tegen betaling te zwemmen of dat ze er ijsjes verkopen. Er valt altijd wel iets te regelen! Nederland is erg populair bij de Afrikanen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Fransen. Onze voetballers en zelfs koningin Beatrix zijn bekend. Verder weet iedereen dat we kaas eten. Of we daar niet ziek van worden? 

Weer terug in Dakar hebben we vandaag afscheid genomen bij AfriCASO. Onze opdracht was afgerond, we vonden het leuk weer nog meer te zien. Ons nieuwe doel is dus dagelijks bij een andere NGO binnenlopen om met de mensen te praten over wat ze er doen. Dat heeft er al toe geleid dat we een HIV-test manifestatie op de universiteit met mevrouw Wade (de vrouw van de president) hebben bijgewoond, dat we deze week een project gericht op HIV preventie bij homoseksuelen gaan bekijken, mogelijk gevolgd door een HIV project gericht op zwangere vrouwen. Erg leerzaam en interessant allemaal. Kortom: we blijven goed bezig hier.

Groetjes, Kathelijne

Place de l’Independance in Dakar

Souveniers!!!

Houtbewerker bij de village artisanal Dakar

Met z’n honderden op het openbare strand…

…en met 20 toeristen op het privéstrand

Vorige week zijn we begonnen met ons nieuwe werk bij AfriCASO, een internationaal netwerk voor HIV/ AIDS preventie Afrika. Ze werken samen met koepelorganisatie Icaso www.icaso.org. Informatievoorziening, pleitbezorging en coördinatie op het terrein van HIV/ AIDS zijn hun belangrijkste taken. Wij zoeken informatie op en schrijven daar stukjes over voor op hun website www.Africaso.net(die overigens al een tijd niet werkt) en hun nieuwsblad. Volgende maand moet alles af zijn, dus als de stroom werkt (en wij dus ook), voelen we ons erg nuttig.

Onze weekenden vullen we meestal met naar de stad en naar het strand gaan. Beide klinken relaxter dan de werkelijkheid. Als blanke in Senegal word je als rijk beschouwd dus ben je per definitie interessant.

Zo loop je op de markt Sandaghar nooit alleen rond. Verkopers blijven je straten lang achtervolgen en aanspreken om je te overtuigen dat je mee naar hun winkel moet lopen. Als je met ze praat blijven ze je onder druk zetten dat je iets bij hen moet kopen, als je ze negeert word je voor racist uitgemaakt. Bij de Village Artisanale hebben de verkopers hebben de tactiek een prijs te noemen, vervolgens komt een ander zeggen dat die prijs te goedkoop is, waarop de eerste zegt weer dat dit een speciale prijs is omdat we Nederlanders zijn (Goed elftal, veel Afrikaanse voetballers en Van Basten!), omdat we vrijwilligers zijn (jullie werken voor ons land!), omdat het zondag is (op zondag zijn er weinig mensen) of gewoon omdat de zon schijnt. Er is altijd een reden een goede prijs voor ons te maken, maar toch komen we er achteraf al veel te vaak achter dat we grandioos zijn afgezet.

Voor de jeugd in Senegal is de zomervakantie nu begonnen. Normaal gesproken gingen we in het weekend een dag naar het kleine strand op het eiland Ile de Ngor aan de kust van Dakar waar ook de lokale bevolking naartoe gaat. Maar nu het vakantie is, komen massa’s jongeren en gezinnen verkoeling zoeken in het water. We zijn dus op zoek gegaan naar een hotel met een privéstrand. Eigenlijk hoort het niet bij het echte integreren, maar ik moet toegeven dat het vorig weekend echt een verademing was om voor het eerst een dagje door te brengen zonder aangesproken te worden door opdringerige verkopers (ja, ook op het strand wordt werkelijk alles verkocht) en mannen die met ons uit willen. Het is echt raar dat een aantal boeien in het water en één bewaker op het strand de enorme menigte mensen scheidt van die paar blanken op een groot bijna leeg privéstrand. Je vraagt je dan wel eens af waarom de mensen niet gewoon in opstand komen en een meter verder naar links zwemmen of gewoon het strand op lopen. Is het respect, hiërarchie of het gewoon een feit waar niemand van opkijkt? Zijn wij de enige die nog steeds verbaasd zijn van de dingen die we hier zien?

Zo ook op ons werk. We hadden laatst een van de programmaleiders gevraagd of we een keer wat interviewvragen mochten stellen om meer zicht te krijgen op de organisatie. We konden meteen terecht en hebben een uur lang gepraat. Erg gezellig, informatief en leerzaam voor ons. Toen we terug naar onze kamer liepen zagen we alleen dat er iemand zat te wachten bij de receptie die blijkbaar een afspraak met hem had. Die persoon had daar zeker al een half uur gezeten aangezien we de bel toen al hadden horen gaan…

Senegal blijft ons verrassen.

Groetjes Kathelijne

Waterval
Plaatselijke onderkomens, onze slaapplaatsen
Openbaar toilet
Toch maar niet mee-eten!

Vrouw van de Bedickstam
Vrouw van de Bedickstam
De 2e lekke band…
Gambia River
Termietenhoop
Wrattenzwijn in Parc National Niokolo-Koba

Weer terug in Dakar na een weekje paradijs. Een week geleden vertrokken we met het transport communale en onze lonely plan met naar Tambacounda. Geen bijzondere plaats en met zo’n 40 graden was het bijna onmogelijk om goed te slapen. De dag daarna vetrokken we dus met een 4WD met chauffeur en gids om naar het nationale park Niokola Koba. Het regenseizoen is daar begonnen dus toeristen zijn er bijna niet meer. We konden wel gewoon naar binnen en hebben allerlei soorten antilopen, apen, vogels, jakhalzen, krokodillen, nijlpaarden en wrattenzwijnen gezien. Er leeft nog een groep leeuwen en een groep olifanten, maar die zijn in het grote park niet te vinden. ’s Avonds genoten van het geweldige uitzicht in het park. De sterren zijn geweldig mooi in zo’n rustige omgeving langs de Gambiarivier.

In een busje vol lokale bewoners vertrokken we dag daarna naar Kédougou, het uiterste zuid oosten van Senegal. De sfeer was hier geweldig. Mensen waren vriendelijk en er heerste een rust in schril contrast met Dakar. Weer huurden we een gids en chauffeur om naar het binnenland te vertrekken. In de afgelegen plaatsjes Iwol, Salémata, Etiolo maakten we kennis met de stammen die daar nog in de bergen leven. Afgezonderd van alle westerse invloeden zijn gebeurtenissen als besnijdenis, offerandes van dieren en rituele feesten hier nog heel normaal. Vrouwen spreken niet in gezelschap met mannen en eten ook apart. Wij werden uiteraard wel uitgenodigd mee te eten omdat we Toubabs (blanken) waren. We hebben toch maar gekozen voor onze zelf meegenomen crackers en een koud blik erwten en wortelen, want hier hadden we zeker darmklachten aan overgehouden.

Het is erg indrukwekkend om te zien hoe de mensen als één met de natuur leven. We hebben zelf dus ook overnacht in een hut midden in de bergen. Achteraf vertelden onze gids en chauffeur dat ze een slang in hun hut hadden gevonden die ze dood hadden gemaakt. Goed dat ik dat niet geweten heb, want dan had ik gegarandeerd in de 4WD geslapen. De dag daarna vertrokken we naar de waterval van Dindéfelo. Een waterval van 80 meter hoog. Echt geweldig om daaronder te staan. Op de terugweg hebben we nog één overnachting in een toeristisch hotel bij zee gehad zodat we langzaam konden wennen aan de luxe van échte bedden, een douche en wc.

Maandag beginnen we aan ons nieuwe werk bij Africaso, een internationaal netwerk voor HIV/AIDS preventie. Een pittige opdracht aangezien we een Frans rapport moeten afleveren. Mijn Frans wordt wel steeds beter, al is het Afrikaanse accent soms nog moeilijk te verstaan. Enerzijds vind ik het heel jammer dat het niet gelukt is te doen waar ik voor gekomen ben, namelijk het geven van voorlichting over HIV AIDS. Anderzijds zijn zowel het helpen in de kliniek Gaspard Kamara als deze nieuwe opdracht weer een enorme ervaring. Net als alles wat we hier meemaken…

Salut, Kathelijne

Vitamine A supplementenTja..Hepatitis B inentingscampagneThiesSaint LouisDjembeWassen!